Rodzicu, twoje dziecko za chwilę startuje! [5 PORAD]

tymbark
 źródło: Materiał prasowy

Twoje dziecko chce realizować się poprzez sport? To świetnie, ale musisz pamiętać, że twoja rola jest kluczowa dla jego rozwoju na stadionie. Wypełniaj ją rozważnie. Nie wchodź w rolę trenera, wspieraj, motywuj, ale nie oczekuj, że od razu będzie mistrzem – radzi psycholog sportu Daria Abramowicz.

Powiedzmy to sobie wyraźnie: sport dzieci i młodzieży, bez obecności i zaangażowania rodziców, nie ma racji bytu. Jest po prostu niemożliwy, przede wszystkim dlatego, że to właśnie rodzice stanowią fundament pod wszystkim, co umożliwia ich dzieciom podejmowanie aktywności fizycznej na poziomie rekreacyjnym i uprawianie sportu wyczynowego. Często w dużej mierze finansują sport dzieci, przywożą na zajęcia i odbierają z treningów, czasami nawet sami angażują się w proces szkoleniowy tworząc sekcje i kluby sportowe. Przede wszystkim jednak wspierają swoje dzieci na każdym etapie sportowej kariery, a tej towarzyszą różne zakręty i wyzwania. O tym, jak ważną rolę w karierze sportowej dziecka pełnią rodzice świadczą chociażby przykłady Roberta Lewandowskiego, Marcina Gortata, Agnieszki Radwańskiej, Mai Włoszczowskiej czy Kamila Stocha. Każde z nich, pytane o rodziców, mówi jasno: „Bez nich sukces i spełnienie marzeń nie byłyby możliwe.”

Między innymi dlatego warto zadbać o równowagę i harmonię w relacjach dzieci z rodzicami. Budować trwałą więź opartą na poczuciu bezpieczeństwa, bliskości i zaufaniu. To ważne szczególnie w dobie coraz większego zaangażowania (na różnych poziomach) rodziców w sport dzieci. Oto pięć ważnych rad, które warto przyswoić wspierając dziecko w realizacji jego sportowych marzeń:

 


1. Pamiętaj, że jesteś rodzicem, a nie trenerem

Poza sytuacjami, w których rodzic rzeczywiście pełni także rolę trenera (warto pamiętać, że jest to układ pełen wyzwań i potencjalnych trudności) warto pamiętać, że jesteś rodzicem. To podstawowa kwestia, a rozgraniczenie tych ról i kompetencji to kluczowy czynnik w zachowaniu bliskiej i zdrowej relacji z dzieckiem. To zrozumiałe, że kiedy widzisz swoje dziecko „w akcji” podczas treningu czy zawodów, masz ochotę podpowiedzieć mu, poprawić błędy, zachęcić do zmiany postawy. To jednak rola trenera. Twoja jest inna, ale pamiętaj, że…


2. Pełnisz kluczową rolę

Znasz swoje dziecko jak nikt. Wiesz, co sprawia mu trudność, znasz jego mocne i słabe strony. Między innymi dlatego na początku jego sportowej drogi to ty decydujesz o wyborze dyscypliny czy klubu. Obserwujesz, jak dziecko wchodzi w interakcje z rówieśnikami, jak się rozwija, jak nawiązuje relację z trenerem. W pewnym sensie stoisz u steru jego kariery. Pamiętaj też, że twoje dziecko wie, że to ty jesteś pierwszym i najważniejszym kibicem, że to do ciebie może zwrócić się z potrzebą wsparcia w trudnym momencie. To ty najskuteczniej dodasz dziecku wiary w siebie i w jego możliwości. Dlatego, choć nie jesteś trenerem i powinieneś szanować granice, twoja rola jest nieoceniona.


3. Wychowuj poprzez sport

Warto pamiętać o tym, że poza tak zwanymi dyscyplinami wczesnej specjalizacji (m.in. gimnastyka, łyżwiarstwo figurowe, pływanie), sportowa droga i rozwój to długotrwały proces. Im twoje dziecko jest młodsze, tym więcej czasu powinieneś poświęcać na zachęcanie go do rozwoju ogólnych umiejętności motorycznych (szybkość, zwinność, koordynacja ruchowa itd.) oraz do zabawy poprzez sport. Na rywalizację, ciężki trening i specjalizację przyjdzie czas. Warto pamiętać o tym, że dzięki udziałowi dziecka w sporcie, możesz budować jego system wartości i uczyć postaw fair-play. Co bardzo ważne, możesz wspierać rozwój społeczny, poznawczy i emocjonalny swojego dziecka. Grupy rówieśnicze w klubach sportowych to dobre środowisko. Na dążenie do mistrzostwa, eksploatację i poświęcanie innych obszarów życia dla sportu przyjdzie czas, jeśli twoje dziecko zdecyduje, że chce wkroczyć na ścieżkę sportu wyczynowego. To dzieje się z reguły w wieku 14-16 lat.


4. Słuchaj swojego dziecka i bądź blisko niego

Zdecydowanie warto budować z dzieckiem trwałą relację o partą na bliskości i zaufaniu. Dlatego bardzo ważne jest, aby uważnie obserwować dziecko, słuchać go i być blisko niego. Co to oznacza? Między innymi zaufanie i branie pod uwagę tego, że kiedy dziecko mówi, że nie chce iść na trening, nie musi to oznaczać, że „jest leniwe i najchętniej siedziałoby cały dzień ze smartfonem w dłoni”. Kiedy mówi, że boli je noga, nie oznacza to, że „przesadza i szuka wymówek, aby nie trenować”. Dzieci bardzo dużo widzą i dużo rozumieją. Czasami nie chcą iść na trening, ponieważ nie dogadują się z trenerem. Czasami nie chcą startować w zawodach, ponieważ odczuwają lęk lub doświadczają stresu, a boląca noga czy brzuch to pewnego rodzaju zasłona.

Jako rodzic, możesz pokazywać dziecku, jak sobie radzi. Tłumacz, że wychodzenie ze strefy komfortu (tak typowe dla treningu i rywalizacji) zazwyczaj jest trudne i nieprzyjemne. Pokazuj dziecku świat sportu tak, aby rozumiało reguły nim rządzące i z czasem zaczęło uprawiać sport świadomie. Jeśli dostrzegasz trudności lub widzisz, że dziecko się z czymś boryka, słuchaj i rozmawiaj. Nie wahaj się także skorzystać ze wsparcia psychologa sportu, który może pomóc nie tylko dziecku, ale i tobie - w lepszym wspieraniu i komunikowaniu się z dzieckiem.


5. Masz prawo do swoich emocji i trudności

Angażujesz się w sport swojego dziecka. Czasami podporządkowujesz temu funkcjonowanie całej rodziny. Wspierasz, mobilizujesz, ale odczuwasz też napięcie, stres, a czasami lęk związane na przykład ze startem dziecka w zawodach.

Masz do tego prawo - pamiętaj o tym. Sytuacji wywołujących stres lub trudne emocje może być wiele: korek w drodze na mecz, porażka dziecka w zawodach, niesprawiedliwa decyzja sędziego. Pamiętaj jednak, że dziecko potrzebuje twojego wsparcia, liczy na ciebie i często na twój spokój oraz opanowanie. Jeżeli trudno ci poradzić sobie z własnymi emocjami w kontekście sportu twojego dziecka, nie wahaj się skorzystać ze wsparcia psychologa sportu. Dzięki takiej współpracy będzie ci łatwiej pełnić tę najważniejszą rolę.

Więcej na temat:Daria Abramowicz, dzieci, sport
SK

Komentarze

Napisz komentarz
No photo
No photo~JUżytkownik anonimowy
~J :
No photo~JUżytkownik anonimowy
Najważniejsze wydaje się wciąż pokonywanie bariery lęku wwśród dzieci. Ważne i kluczowe są także treningi odporności psychicznej, które pojawiają się podczas przemęczenia organizmu. I daleko będzie wciąż osiągnięcie jakichkolwiek mistrzowskich umiejętności jeśli trenerzy pozostają nadal w klasie amatorskiej tj. kolesioskich fanatyków kasy
20 mar 18:15 | ocena:100%
Liczba głosów:1
100%
0%
Link do tego komentarza:
Z tej samej kategorii